چهل روز از آن سیل عطش، سپری شده، قافله‏ای زخم خورده! وارد سرزمین چهلمین روز می‏شود. بازماندگانِ حادثه تیغ و تاول، رسیده‏اند به نقطه‏ای از آغاز؛ به نگاه‏های در خون شناور، اینان اربعین را با خود آورده‏اند...

بزرگان به تصدق، ادعيه و استعاذات در اين ماه، بسيار سفارش كرده‌اند. سفارش شده در اين ماه هر روز 10 مرتبه بخوانيم:

«يا شَديدَ الْقُوى‏ وَ يا شَديدَ الْمِحالِ يا عَزيزُ يا عَزيزُ يا عَزيزُ ذَلَّتْ بِعَظَمَتِكَ جَميعُ خَلْقِكَ فَاكْفِنى‏ شَرَّ خَلْقِكَ يا

مُحْسِنُ يا مُجْمِلُ يا مُنْعِمُ يا مُفْضِلُ يا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَكَ اِنّى‏ كُنْتُ مِنَ الظَّالِمينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ

مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِى الْمُؤْمِنينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ‏ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ

امروزتاسوعاست. روزحمیت و جوانمردی. روزخفت و شکست توطئه و نیرنگ دشمن. روز آمادگی برای فردای ایثار و عشق‌بازی و پاکبازی.
صیادان، همیشه درکمین می‌نشینند، تا با توطئه و نیرنگ، صید خویش را غافلگیرکنند و آن‌گاه به دام بیاندازند؛ و فتنه‌گران و وسوسه‌کنندگان، نمایندگان بلافصل شیطانند و صیادان خوبی‌ها وکمالات. آن‌ها به پیروی از شیطان، در پی‌آنند، تا صف خداجویان را از هم بگسلند و تردید و تشویش را بر پیکر حقیقت نشانند.

هنگامی که حسین (ع) کشته شد آسمان گریست، اما گریه آسمان و زمین با توجه به آنکه قابلیت ذکر و نسبیح خداوند را نیز دارا می باشند امری ثابت است، گرچه ما حقیقت آن را شاید نتوانیم درک کنیم.

در زیارت ناحیه مقدسه نام «عمر بن خالد» و غلامش بدین سان آمده است: «سلام بر عمر بن خالد صیداوی! سلام بر سعید، غلام او!». نام «بَشیر بن عمر حضرمی» نیز در زیارت ناحیه مقدسه و زیارت رجبیه قید شده است.

پیامبر(ص) به «انس‌بن حارث» فرمود: فرمود: «این پسرم (حسین) در سرزمینی به نام کربلا، کشته می‌شود، هر کس از شما آن جا بود، حتما به او کمک کند. «جَون» برده سیاه و بدبو بود که به دعای امام(ع) پیکرش پس از شهادت بوی مشک می‌داد.

نخستین شهید: عبدالله بن عمیر کلبی یا وهب
نحوه نبرد: به میدان رفتن انفرادی، مبارز طلبیدن، رجز خواندن، جنگیدن و به شهادت رسیدن (گاهی نبرد دسته جمعی اتفاق می‌افتاد. گاه برخی پس از زخمی شدن اسیر می‌شدند و به شهادت می‌رسیدند.
مجموع شهدای این مرحله: ۴۷ تن
کوچک‌ترین مبارز شهید: عمرو بن جناده انصاری یازده یا دوازده ساله
پیرترین شهید: حبیب بن مظاهر اسدی، حدود هشتاد ساله
تنها زن شهید: هانیه همسر عبدالله بن عمیر کلبی
طول زمان شهادت شهیدان نبرد تن به تن: حدود ۵/۲ الی ۳ ساعت
آخرین شهید نبرد تن به تن: حضرت حبیب بن مظاهر که قبل از نماز ظهر به شهادت رسید. قرّه بن ابی قره و انس بن حارث را نیز آخرین شهیدان (پس از شهادت حبیب) دانسته‌اند.
رجزخوانی حدود ۲ بیت است.
بزرگ‌ترین شهید (از نظر شأن و منزلت): فرمانده جناح چپ سپاه اباعبدالله (ع)، حبیب بن مظاهر اسدی است.
غربت و تنهایی امام
همه‌ی یاران پاکباز و مخلص، وفادارترین، عارف‌ترین و عاشق‌ترین یارانی که تاریخ به خود دیده است پاره پاره تن و ارغوانی بر خاک داغ میدان افتاده و روح پاک و تابناکشان در افق فوز و فلاح و وصل بال و پر گشوده بود.

روز عاشورا، روز محاصره و عطش و شمشیر و شوق و عشق از افق کربلا دمید. مسافران تهجد و شب زنده‌داری، آزادگان و وارستگان از هرچه بند و اسارت و تردید، آماده شدند. نه در چشم‌ها نشانی از خستگی بود و نه در چهره‌ها نشان تشویش و پریشانی و شکستگی.
عطر نفس‌های عاشقان بوی نیایش شبانه داشت و قلبشان روشنای ذکر و محبت و‌ایمان. وقتی فجر فواره زد، صدای دلنشین اذان علی اکبر چهار سوی دشت بی‌تاب را فرا گرفت تا زیباترین نماز صبح عالم برپا شود.
فرشتگان به تماشا آمدند. چهار هزار فرشته که با پرچم سپید به‌‌ی‌اری آمده بودند و امام حضورشان در کربلا را به پس از شهادت خود و‌‌‌‌‌‌یاران تأخیر داده بود، به سرانگشت، ‌‌‌‌‌‌یارانی را به هم نشان ‌می‌دادند که تاریخ پاک‌تر و پاکبازتر از آنان را ندیده بود.
آن سو نیز، هرچه تاریکی و تباهی خود را برای جنایت و قساوت آماده ‌‌می‌کردند.
دو سو همه‌‌ی‌ باطل و همه‌‌ی‌ حق. همه‌‌ی‌ خوبی و همه‌ی پلیدی و هستی نظاره‌گر صحنه‌ای که تماشایی‌‌‌‌ترین و زیباترین صحنه‌‌ی‌ ممکن در آفرینش است.
حادثه‌‌ی‌ «اسوه» در آستانه‌‌ی‌ تکوین بود. «مصباح» در نهایت درخشش خویش‌ایستاده بود. و بر ساحل دشتی که پا به پای آفتاب ارغوانی‌تر و داغ تر ‌می‌شد، سفینه‌‌ی‌ رهایی پهلو گرفته بود.
عاشورا بود. همه چیز بود. خدا بود و انسان و شیطان. ‌ایمان بود و عصیان. عشق بود و نفرت و دیگر بار فلسفه‌‌ی‌ وجود و آفرینش نه در هیئت کلمات که در قامت انسان‌ها.